İnsan, doğası gereği kırılgan bir varlık. Bedenen güçlü görünen nice insanlar, küçücük bir hastalıkla sarsılır; kimi zaman ise görünmez bir acının, ruhunda açtığı yaralarla yıkılır. Çünkü insan sadece etten ve kemikten ibaret değildir. Düşünceleriyle, duygularıyla, sevgisi ve korkularıyla şekillenir. Ve her şeyin farkında olması, ona en büyük nimeti sunarken aynı zamanda en ağır yükü de yükler.
Bütün canlılar ölür. Bir kuşun kanadı kırılır, uçamaz olur; bir ağaç devrilir, toprağa karışır. Ama hiçbiri insan gibi yas tutmaz, acının derin anlamını bilmez. Oysa insan, ölümün ne olduğunu, bir ayrılığın ne demek olduğunu bilir ve bunu en derinlerinde hisseder. Sevdiklerini kaybettiğinde, kalbinin nasıl sıkıştığını, gözyaşlarının nasıl yakıcı olduğunu bilir. Acı, bazen öyle bir hâl alır ki, dayanılmaz gibi gelir. İşte insan olmanın en ağır taraflarından biri budur: Sevmek ve kaybetmek.
Fakat işte tam da bu noktada, insanın neden bu yükü taşıdığı sorusu belirir. Kur’an’da yer alan bir ayet, bu yükün büyüklüğünü anlatır:
“Biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunduk da, onlar onu yüklenmekten kaçındılar, ondan korktular; onu insan yüklendi. Şüphesiz o, çok zalim, çok cahildir.” (Ahzab, 72)
İnsan, irade sahibi olmanın, akıl ve kalp taşımayı kabul etmenin ne anlama geldiğini bilmeden bu emaneti aldı. Belki de bilmeyi, hissetmeyi ve sorgulamayı istedi. Çünkü anlamak, her ne kadar büyük acıları beraberinde getirse de aynı zamanda varoluşun en derin gerçeğidir.
Bu yüzden insan, dünyaya yalnızca yaşamak için gelmedi. O, sevmek, üzülmek, anlamak ve sonunda da öğrenmek için burada. Bazen bu yük ağır gelir, bazen “keşke daha az hissetseydim” dedirtir. Ama yine de insan, en küçük bir umut ışığında yeniden ayağa kalkar. Belki de bu yüzden, insan olmak zordur ama bir o kadar da kıymetlidir. Çünkü insan, var olmanın ne demek olduğunu hisseden tek canlıdır.
Dr. Bünyami Ünal sitesinden daha fazla şey keşfedin
Subscribe to get the latest posts sent to your email.